In die periode greep ik naar iets wat ik vaker doe als ik het even niet meer weet: ik pakte een stapel (auto)biografieën van mensen die ik bewonder. Mensen die ook zijn vastgelopen, opnieuw moesten beginnen of zichzelf opnieuw moesten uitvinden. Misschien vond ik daar een stukje herkenning. Of hoop. Of een duwtje in de rug.

Soms hielp dat.

Maar uiteindelijk besefte ik dat je inspiratie niet eindeloos uit boeken kunt blijven halen. Er komt een moment waarop je het boek moet dichtklappen en zelf weer iets moet gaan dóén.

En juist dát was het probleem.

Ik ken mezelf inmiddels goed genoeg om te weten dat langdurig op de bank hangen voor mij geen rust is. Het voelt misschien even veilig, maar mijn hoofd gaat dan een heel eigen leven leiden. Mijn gedachten beginnen eindeloos rondjes te draaien. Ze zoeken vanzelf de donkerste paadjes op. Kleine zorgen worden grote zorgen en voor ik het weet ben ik alleen nog maar aan het piekeren.

Dat is een glijbaan waar ik liever niet meer op stap.

Dus besloot ik iets anders te doen.

Niet wachten tot de motivatie vanzelf terugkwam, maar haar een handje helpen.

Ik begon aan een nieuw project.

Een compleet nieuw CMS. Bolt.

Geen idee waar ik aan begon. Geen idee hoeveel foutmeldingen ik zou tegenkomen. Geen idee hoeveel keer ik mezelf zou afvragen waarom iets niet werkte terwijl het vijf minuten later ineens wél werkte.

Maar juist dát bleek de magie.

Ik moest weer nadenken. Problemen oplossen. Dingen uitzoeken. Experimenteren. Fouten maken. Opnieuw beginnen. En langzaam merkte ik iets wat ik al maanden kwijt was.

Mijn nieuwsgierigheid kwam terug.

Niet omdat Bolt zo geweldig is – hoewel ik het inmiddels een verrassend prettig systeem vind – maar omdat mijn hersenen weer iets hadden om op te kauwen. Ze kregen weer een uitdaging in plaats van eindeloos dezelfde gedachten te herhalen.

Ik begon weer vragen te stellen.

"Hoe werkt dit eigenlijk?"

"Kan dit ook anders?"

"Waarom doet hij dit?"

En heel af en toe...

"YES! Gelukt!"

Ik ben er inmiddels van overtuigd dat nieuwsgierigheid een onderschat medicijn is. Niet in de medische zin van het woord, maar als manier om jezelf weer in beweging te krijgen. Niet wachten tot je zin hebt, maar iets vinden waar je vanzelf nieuwsgierig naar wordt.

Dat hoeft geen Bolt CMS te zijn. Het kan ook fotografie zijn, tuinieren, schilderen, een taal leren of eindelijk dat ene instrument uit de kast halen.

Het gaat niet om wát je kiest.

Het gaat erom dat je jezelf weer toestemming geeft om iets nieuws te ontdekken.

En Bolt?

Dat begon als een nieuw CMS.

Inmiddels vermoed ik dat het stiekem een excuus was dat mijn brein verzon om eindelijk weer nieuwsgierig te mogen zijn.

En als ik heel eerlijk ben...

Die foutmeldingen blijken achteraf soms verrassend goed voor mijn mentale gezondheid te zijn geweest.

Al mag Bolt dat zelf best nog even niet weten...