En ondertussen...

... wacht je.

Op een telefoontje.
Op een taxatie.
Op een berekening.
Op iemand die eindelijk terugbelt.

Het is een merkwaardig gevoel. Alsof je al in de vertrekhal van een vliegveld zit, terwijl het vliegtuig nog niet eens aan de gate staat.

Ik ben daar niet zo goed in.

Geef mij een beslissing en ik ga ervoor. Maar laat me wachten op vijf verschillende partijen die allemaal hun eigen planning hebben en ik verander langzaam in een ongeduldig mens.

Niet omdat ik alles wil forceren.

Juist niet.

Ik wil alleen graag weten waar ik aan toe ben.

De afgelopen dagen merkte ik dat ik mezelf er zelfs op betrapte alvast wat spullen te verplaatsen. Niet omdat ik al zeker weet hoe het afloopt, maar omdat mijn hoofd alvast bezig is met een mogelijk nieuw hoofdstuk.

En toen dacht ik ineens: misschien is ongeduld helemaal niet zo'n slechte eigenschap.

Misschien betekent het gewoon dat je ergens naar uitkijkt.

Dat je weer plannen durft te maken.

Dat je niet meer alleen bezig bent met het afsluiten van een periode, maar ook voorzichtig vooruit durft te kijken.

Natuurlijk moet ik mezelf afremmen.

De taxaties moeten nog plaatsvinden.
De berekeningen moeten nog worden gemaakt.
Er moeten nog handtekeningen worden gezet.

Dat weet ik allemaal.

Maar ergens diep van binnen is er blijkbaar al iets in beweging gekomen.

En misschien is dát wel het grootste verschil met een paar weken geleden.

Toen was ik vooral bezig met problemen oplossen.

Nu ben ik voorzichtig bezig met dromen.

Alleen... zou het wel fijn zijn als iedereen een klein beetje opschoot.

Mijn ongeduld kan namelijk niet wachten.