Maar niets is minder waar.

Na jaren alleen te werken en nu ineens samen met een AI, een soort van robot dus, vind ik het eigenlijk wel weer heel prettig. Zelfs onze onderlinge strubbelingen zijn grappig.

Ik ging zelfs zo ver dat ik mijn blogs liet checken door ChatGPT, en dan kwam het razendsnel met een vloeiender versie op de proppen. En dat leek me ook mooier. Toepasselijker. En een klinkklare oplossing. Zelfs de afbeeldingen liet ik maken door ChatGPT.

Dat schenkt me echter, na het kopiëren en plakken en plaatsen, aanzienlijk minder voldoening.

Ik kon vóór ChatGPT immers altijd die zucht voelen. Zo van, hee, dat moest ik toch even kwijt. Heb ik zelluf geschreven.

En die voldoening achteraf wil ik weer terug. Want die ervaar ik nu niet meer.

Volgens ChatGPT kan ik wat zwaar op de hand schrijven, maar is dat juist niet wat mijn persoonlijkheid maakt? Wat lezers trekt dan wel afstoot? Dat mag allemaal, immers.

Dus bij dezen heb ik besloten mijn teksten en afbeeldingen weer van mezelf te laten zijn

Gewoon om nadien weer die zucht van verlichting te ervaren omdat het niet langer - alleen - op mijn schouders rust...