Ze is nieuwsgierig. Erg nieuwsgierig. Kan soms vanaf grote afstand iemand aan zien komen wandelen of fietsen. En dan staat ze even stil, en kijkt die persoon helemaal na.

Omdat ze er zo knuffelig uitziet, wil iedereen haar wel even aaien.

Maar Kiki zou Kiki niet zijn, als ze dan niet even terugdeinst. Ze kijkt de ‘kat uit de boom’. 

Iedereen wil dat lieflijke wel even oppakken en knuffelen immers.

Wat me wel altijd weer opnieuw verbaast, is dat met name moslims nogal terughoudend reageren op Kiki. Zodra ze haar neus richting hun schoenen beweegt voor haar gebruikelijke ‘watermerk-onderzoek’, zie je ze soms letterlijk achteruitdeinzen.

Blijkbaar zijn honden in sommige culturen toch wat minder geliefde huisgenoten dan bij ons. En ik kan me voorstellen dat je dan niet bepaald zit te wachten op een enthousiaste snuffelende hond die even persoonlijk kennis met je wil maken.

Kiki begrijpt daar natuurlijk helemaal niets van. Die denkt alleen maar: mens gespot, even ruiken wie dit is.

En als ze dan ook nog eens een stap achteruit doen, kijkt ze mij aan alsof ík haar iets heb aangedaan. Haalt bijna haar schouders op van ongeloof. Soms zelfs bijna beledigd.

Totdat ze weer vrolijk verder stapt... Op naar het volgende avontuur...